Home

webshop

tips & links

just 4 fun

producten

aanbiedingen

Archief

Rangorde
 
Soms begrijp ik niet helemaal hoe het nu zit met die rangorde tussen honden onderling. Zoals ik altijd heb geleerd heeft iedere hond een eigen plek in de roedel en zelfs op straat moet uitgezocht worden wie het hoogste staat. En als dat eenmaal bekend is, hoeft het nog maar af en toe duidelijk gemaakt te worden. Al zou je willen ontkennen dat er zoiets bestaat als een rangorde bij honden, zodra je ze observeert kun je eigenlijk niet anders dan concluderen dat ‘ze’ gelijk hebben. Maar soms kan ik de logica erin niet ontdekken.
 
Bij ons thuis bijvoorbeeld is op het oog onze Bink (reu) dominant ten opzichte van Bonnie, ons teefje. Bink gaat uit zichzelf altijd voor, draagt zijn staart hoger dan Bonnie, mag alle speeltjes van haar afpakken en begroet ons voordat Bonnie dat doet. Volgens de boeken zou Bink dus ‘hoger’ staan. Maar dit is wel plaats afhankelijk. In de auto bijvoorbeeld is Bonnie duidelijk de baas. Zij springt er als eerste in, heeft de beste plek en wil in een opstandig moment ook nog wel eens op Bink z’n kop gaan ‘rijden’! Erg leuk als je bij een stoplicht staat, maar niet heus ;-). Verder is ze ook dominanter in het bos. Haar staart zwiept helemaal omhoog en ze rent vol trots voorop, terwijl Binkie met lagere staart zijn grote zus volgt. Leuk om te zien, maar onrijmbaar met het hele rangordeverhaal.
 
Oké, plaatsgebonden dus. Maar gek genoeg is Bonnie gewoon thuis ook wel eens de baas. Als ze bijvoorbeeld een heel mooi speelgoedje heeft en dan meestal wanneer we visite hebben. Jullie zouden haar eens moeten zien, een pitbull is er niets bij! En als Bink echt dominanter zou zijn, dan zou hij dit gedrag van Bonnie nooit accepteren. Maar hij gaat in zo’n situatie behoorlijk onder de indruk in z’n mand liggen en geen haar op zijn hoofd die er aan denkt om tegen Bonnie in te gaan. Toch wel een beetje raar hè?
 
Soms denk ik wel eens dat Bonnie gewoon de ‘baas’ is (ze is natuurlijk ook bijna 5 jaar ouder dan Bink) maar dat ze hem gewoon voorlaat omdat het niet zo belangrijk voor haar is. Op het moment dat het er voor haar echt op aankomt, staat ze haar mannetje namelijk wel.
Of zie ik het nu helemaal verkeerd?
 
Hondenperikelen
 
Soms vraag ik me wel eens af of een hond kan denken, en als ze dat zouden kunnen wat ze dan zouden denken. Vraagt u zich dat ook wel eens af? Er wordt gezegd dat honden niet het vermogen hebben te denken zoals mensen dat doen, maar vaak genoeg zou ik kunnen zweren dat Bonnie of Bink wel degelijk kunnen denken en niet zo'n beetje ook. En omdat ik vind dat mijn honden slim zijn, durf ik aan te nemen dat jij hetzelfde denkt over jouw hond(en). En dan kunnen die wetenschappers zeggen wat ze willen.... Wij weten wel beter :-)
 
Maar stel je je eens voor dat ze ook zouden kunnen praten. Hoe zou dat zijn???
Aan de ene kant natuurlijk wel errug leuk, je zou dan kunnen vragen hoe ze zich voelen, of ze 'moeten', wat ze willen eten, of ze ziek zijn en je kan dan gezellig kletsen met je beste maatje. Bovendien kun je uitleggen waarom ze niet aan je schoenen mogen knauwen, dat ze buikpijn krijgen als ze vanalles van straat eten en je zou ze kunnen vertellen dat je zo weer terug bent als je even een boodschap moet doen. Aan de andere kant kun je natuurlijk verwachten dat ze de hele dag aan je kop lopen te zeuren om te gaan wandelen, in plaats van alleen maar met smekende ogen bij de deur te zitten wachten. En ze zouden je constant vertellen dat ze wel heeeel erg zin hebben in een koekje, al is kwijlen natuurlijk minstens zo hinderlijk. En kunt u zich voorstellen wat je allemaal te horen zou krijgen als je met je hond op straat loopt? 'Goh wat een lekker teefje, loop eens een beetje door, dan kan ik even snuffelen', of 'oooooh, jij ruikt lekker, lekker kontje hoor', 'baas, baas hierheen, ik moet echt even tegen die paal plassen', 'denk je soms dat ik het wel leuk vind om in de regen te wandelen?', 'goh wat een leuke kat, zullen we daar samen achteraan gaan rennen?', 'volg mij maar, ik weet de weg', of 'ik stel voor dat we nog even rondjes gaan rennen door de zandbak, of wil je liever kuilen graven?'.....
 
Ik denk dat ik het liefste zou willen dat ze maar één dag zouden kunnen praten. Niet meer en niet minder. Dan zou ik ze vertellen hoe lief ik ze vind, hoeveel ze voor me betekenen en dat ik ze nooit meer kwijt wil. Dan zou ik gelijk even uitleggen dat als ik weg moet ik altijd weer terugkom, dat schooien onbeleefd is en dat ze me wakker moeten blaffen als ze last hebben van diarree, zodat ik 's ochtends niet een stinkende verrassing in de gang vind. En dan mogen ze mij vertellen hoe ze het liefste geknuffeld worden, welke koekjes het allerlekkerst zijn en waarom ze die overbuurman niet aardig vinden, ondanks het feit dat ze vaak iets lekkers van hem krijgen. En als we dan alles besproken hebben zou ik heerlijk gaan slapen, wetende dat het de volgende dag weer lekker rustig zal zijn...

Thijs heeft een vriendje
 
Laatst vertelde ik het nog in een van mijn columns, het begint best wel weer te kriebelen om er nog een beestje bij te nemen. Liefst een zwervertje dat op een ochtend zomaar bij ons voor de deur staat. En ik weet niet of dat gerucht zich snel heeft verspreid in de dierenwereld of dat het gewoon toeval is, maar afgelopen zondagochtend meldde zich spontaan een kandidaat, althans daar leek het op. Toen we beneden kwamen hoorde we een klagelijk gemiauw uit de tuin komen. Thijs weer, dachten we. Ons mannetje heeft namelijk nog wel eens de neiging om zwaar beledigd voor zijn kattenluikje te miauwen, omdat z’n deurtje dan klemt. Maar nee hoor, op de tuintafel zat een schattig klein katje de longen uit zijn lijfje te miauwen. Gezellig naast Thijs. Goh, onze Thijs heeft een vriendje gevonden!
 
Toen we een uurtje later thuiskwamen van een wandeling met de doggies zaten ze nog steeds samen in de tuin, nu gebroederlijk naast elkaar in de vensterbank voor het keukenraam. Uiterst voorzichtig deden we de tuindeur open, bang om het katje weg te jagen. Maar Thijs z’n nieuwe vriendje bleek totaal niet schuw en bleef gezellig zitten. Toen we ze naderden liet Thijs z’n o-zo-herkenbare ‘prrrrrrrr’ horen en z’n kattenvriendje begon enthousiast kopjes te geven tegen de vensterbank. Lief hoor. Toen we nog eens goed keken zagen we dat het katje wel erg mager was, maar dan moet ik er wel even bijvertellen dat bijna iedere kat naast Thijs mager lijkt, haha. Hij leek ook honger te hebben en dus hebben we een bakje met brokjes buiten gezet. Daar bleek Thijs wat minder van gecharmeerd want hij kan dan wel geen territoriumdrift hebben, van zijn brokjes moet je afblijven! Thijs rende daarom wild achter het katje aan, maar tot onze verbazing kwamen ze daarna weer gezellig samen op de tuintafel zitten. Bink zat inmiddels nieuwsgierig naar buiten te kijken, blij met zoveel aktie in de achtertuin, haha.
 
Nog maar eens proberen of het katje wil eten. Deze keer bleek Thijs minder moeite te hebben, want hij bleef gewoon zitten. Maar het katje ook, blijkbaar geen honger dus. Maar hij was echt heel mager, zou het dan misschien een zwerfkatje zijn? Eigenlijk wel leuk en Thijs scheen het goed te kunnen vinden met z’n nieuwe vriendje! Misschien maar eens proberen of hij binnen wil komen. We deden de deur open, gingen naar binnen en begonnen het ontbijt klaar te maken. Thijs en het kattemannetje kwamen al snel naar de keuken en begonnen kopjes te geven tegen onze benen, alsof ze nooit anders hadden gedaan. En toen ze samen van Thijs z’n brokjes begonnen te eten waren we overtuigd, dit moest onze nieuwe huisgenoot worden. Helaas heb je zoiets niet voor het zeggen, want toen we na het ontbijt weggingen en een paar uur later thuiskwamen lag Thijs heerlijk op de bank te slapen en was z’n vriendje nergens meer te bekennen. En de dagen daarna ook niet meer. Dus of het was een kortstondige vriendschap met een reislustig zwervertje, of het katje woonde toch in de buurt en had een snipperdag opgenomen om op zoek te gaan naar nieuwe vriendjes. Wel jammer....
 
Als kat en hond

Ik weet niet of je thuis ook een kat èn een hond hebt, maar hier zorgt die combinatie nog wel eens voor leuke situaties. Je hoort altijd dat honden en katten niet samengaan, maar inmiddels ken ik al zo veel mensen waarbij het geen problemen oplevert dat ik me afvraag of dat wel echt zo is. Zo ook bij ons, al is duidelijk dat ze moeite hebben elkaar te begrijpen...
 
Bonnie is van jongs af aan opgegroeid met een kat en ondanks het feit dat ze 'kriebelig' wordt als ze bedolven wordt onder de kopjes van Thijs heeft ze er verder geen enkel probleem mee, nooit gehad ook. Bink daarentegen keek zeer verrast toen hij ontdekte dat ze in zijn nieuwe huis ook een klein, eigenwijs zwart harig monstertje hadden rondlopen met de naam Thijs. In het begin rende hij constant achter Thijs aan en zoals het een kat betaamd rende die beledigd het huis uit of ging verontwaardigd veilig op de eettafel zitten. Maar na een paar dagen won zijn nieuwsgierigheid het van de angst en ging Thijs voorzichtig poolshoogte nemen bij zijn nieuwe huisgenoot. Bink was inmiddels ook reuze benieuwd geworden en dus werd er voorzichtig gesnuffeld. Katten dragen van nature hun staart hoog en aangezien dat een teken is van dominantie bij honden, was Binkie meteen bijzonder onder de indruk van dit schijnbaar 'hooggeplaatste' vreemde wezen. Maar bij een 8 maanden oude pup verandert ontzag voor 'dominantie' vanzelfsprekend al gauw in een niet intoombaar enthousiasme om te spelen. En daar wil onze Thijs natuurlijk niets van weten. Want wat moet je als beschaafd katertje met een vieze, stinkende knuffelbeer dat onder met kwijl zit? Helemaal niets dus. Zwaar beledigd keek onze Thijs dan ook de andere kant op als Binkie hem enthousiast zijn favoriete knuffel kwam brengen. Bink begreep daar natuurlijk helemaal niets van en probeerde nog een keer lekker wild om Thijs heen te springen, zodat die wel zou begrijpen dat hij gewoon wilde spelen. En dat had helemaal een averechts effect, haha, Thijs wist niet hoe snel hij weg moest komen...
 
Nu zou je denken dat Bink inmiddels doorheeft dat Thijs niet echt gecharmeerd is van zijn wilde pogingen hem over te halen, maar niets in minder waar. Zodra Bink Thijsje door het kattenluikje naar binnen hoort komen, zit Bink tot op de dag van vandaag verwachtingsvol in zijn mand te wachten. Bink weet nu dat hij eerst wordt geknuffeld en al wordt hij daar enigzins zenuwachtig van, hij wacht geduldig tot Thijs klaar is met zijn liefdesbetuigingen. Vervolgens moet hij wachten tot Thijs een paar brokjes heeft gegeten, maar dan.....dan probeert hij met evenveel enthousiasme als al die andere keren Thijs over te halen met hem te spelen! En voor de zoveelste keer rent Thijs beledigd naar boven om daar lekker te gaan slapen...
 
En een lol dat wij hebben!
 
Nog een beestje erbij?

Inmiddels is het al weer februari, wat vliegt de tijd toch voorbij. Met onze beestenboel gaat het uitstekend, iedereen is gelukkig en gezond, wat kan je nog meer wensen? Binkie is al weer anderhalf jaar bij ons en ondanks de ‘moeizame’ start hebben we nog geen seconde spijt gehad van onze beslissing om er een tweede hond bij te nemen. En als alles dan weer z’n gangetje gaat zoals nu, begint het stiekem toch wel weer een beetje te kriebelen om er een beestje bij te nemen. Een lieve asielkat die een tweede kans verdient, een schattig konijntje om Fleur gezelschap te houden of een leuke hond. Aan de ene kant zou ik niets liever willen, aan de andere kant is het ook wel weer een hele stap. Een konijn erbij valt dan nog wel mee, maar een kat of hond erbij kan natuurlijk voor heel wat opschudding zorgen bij onze dieren. En dan nog heb ik het nog niet eens over mijn eigen gevoelens. Want onze Thijs is wat dat betreft een voorbeeldige kat. Hij is niet echt bedreven in vogeltjes, muizen en vissen vangen, wat ons in de buurt erg geliefd maakt en ik vind het zelf ook wel erg prettig dat hij geen ‘cadeautjes’ voor ons meebrengt. Daarbij wil hij niet meer op de kattenbak sinds hij het wild plassen heeft ontdekt, dus dat scheelt een hoop werk en vieze geurtjes in huis. Verder krabt hij niet aan de bank of andere meubels, hij pikt geen voedsel van het aanrecht, houdt van knuffelen, graaft geen planten uit, heeft de honden geaccepteerd en kan goed opschieten met de buurkatten. Zo wil je er wel tien hebben, maar dat is nu juist het probleem. Want een tweede kat kan wat dat betreft dan natuurlijk alleen nog maar tegenvallen…
 
En dan de honden, Bonnie en Bink zijn inmiddels echt de beste maatjes geworden, luisteren (redelijk) goed en hebben zich helemaal aangepast aan ons leven. Doen de baasjes hun jas aan en pakken ze boodschappentassen? Dan gaan we niet iets leuks doen. Is het vrouwtje druk aan het typen op de computer? Dan moeten we haar even met rust laten. Is het zondagochtend en zitten de baasjes uitgebreid te ontbijten? Dan krijgen we iets later te eten. Maar ook; pakken de baasjes onze koekjes, eten en speelgoed? Dan mogen we mee op visite. Doen ze hun jas aan en pakken ze onze riemen? Dan gaan we lekker wandelen. Of nog beter; doen ze hun jas aan, pakken ze onze riemen èn de autosleutels? Dan gaan we naar het bos! En ik weet wel dat een nieuwe hond of kat zich uiteindelijk ook wel weer zal aanpassen, maar het is toch een hele beslissing om er nog een bij te nemen.
 
Soms zou ik wel willen dat er gewoon een hond of kat uit de lucht zou komen vallen, een zwervertje dat ineens bij ons op de stoep staat. Want dan is de beslissing natuurlijk zo genomen. Daar ben je tenslotte dierenliefhebber voor!!!
 
Stiekem op de bank
 
Hier gaat alles nog steeds prima met de beestenboel, we genieten nog steeds iedere dag... Binkie heeft z'n plek helemaal gevonden en is inmiddels al weer 1 jaar bij ons, wat is de tijd snel gegaan! Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat hij bij ons kwam, onze stoere, lieve deugniet. We waren gelijk al dolblij met onze gezinsuitbreiding, maar ik moet eerlijk toegeven dat er inmiddels gelukkig ook wel heel veel is veranderd/verbeterd, in het begin ging het echt niet van een leien dakje! Ik zat laatst toevallig nog terug te denken aan een leuke gebeurtenis toen Bink hier net was, misschien wel grappig om maar gelijk aan jullie te vertellen. Toen Bink hier net was veranderde er veel in huis. Bonnie, die normaal nooit stiekem op de bank ging liggen als we weg waren, ging ineens Bink opstoken om samen lekker stout te zijn als wij de deur uitgingen. En dus gingen ze samen heerlijk uitgebreid op de bank liggen zodra wij de deur achter ons dichttrokken, de boeven. Maar onze Bonnie was veel uitgekookter dan Bink, dus zodra zij de auto weer aan hoorde komen, zat mevrouw al weer braaf op de grond. Alleen Bink begreep dat niet helemaal, je kunt je dus wel voorstellen wat er gebeurde! Toen we binnenkwamen zat Bonnie quasi onschuldig weer in haar mand terwijl Bink nog steeds op de bank zat. Verbaasd en enigzins verontwaardigd liet hij het mopperen over zich heenkomen, zich nog steeds afvragend waar wij in godsnaam zo ineens vandaan kwamen en waarom Bonnie het geluk had om net op tijd in haar mand te liggen. En die kop van hem, zo verbaasd en verwonderd, wat hebben wij gelachen! Hij had echt zoiets van 'hè hoe kan dat nou? Ineens zomaar uit het niets staan ze in de kamer en nou worden ze nog boos ook...' En maar vragend naar Bonnie kijken hoe zij dat kon weten, echt hilarisch! Het heeft nog een aantal keren geduurd voordat hij doorkreeg dat hij als de sodemieter van de bank af moest als Bonnie in haar mand ging liggen, en soms was hij nog net te laat (haha). Maar inmiddels herkent hij het geluid van de auto natuurlijk net zo goed als Bonnie en al liggen ze niet meer stiekem op de bank als we weg zijn, toch zie ik ze af en toe nog net in hun mand glippen als we binnenkomen. Het is maar goed dat ik niet weet wat ze allemaal uitgespoken met z'n tweetjes......
 
Droomvakantie

Inmiddels zijn we terug van een heerlijke vakantie in Luxemburg. We hebben genoten, maar wat was het warm! We hadden voor Luxemburg gekozen in de hoop dat we geen tropische temperaturen zouden hebben (vanwege de honden), maar ik hoef je natuurlijk niet te vertellen dat ook de niet Zuid-Europese landen deze zomer rijkelijk bedeeld werden met zon! Dus ook Luxemburg......

Maar zoals altijd; het welzijn van de honden staat bij ons voorop en dat betekende tijdens deze vakantie dat niet de honden het bloedheet hebben gehad, maar wij. De honden werden prima op temperatuur gehouden door een hondendouche op de camping (ieder uur hebben we ze onder de douche afgespoeld met koud water) en in het aangrenzende bos waren koele beekjes waar ze heerlijk in konden ravotten zonder het warm te krijgen. Wij daarentegen zaten zwetend op een stoeltje voor de tent, stiekem balend dat we niet net als iedereen uren in het zwembad konden liggen...... Maar ondanks dit 'ongemak' hebben we het prima naar ons zin gehad, dus je hoeft helemaal geen medelijden te hebben hoor!

En de honden vonden het geweldig. Voor Bink was het de eerste keer dat hij meeging op vakantie, maar ook hij was gelijk verkocht, vakantie betekent natuurlijk pret met de hoofdletter P. Niet alleen heb je het baasje en het vrouwtje 24 uur per dag om je heen om mee te spelen, maar je mag ook bij ze slapen, je bent de hele dag buiten en als ze dan ook nog zo lief zijn om een plaats te kiezen langs de hondenuitlaatroute, dan is het natuurlijk helemaal feest. En feest was het. Om de tien minuten kwam er wel een hond langs om mee te spelen! Bovendien heeft mijn man ze een aantal keren mee op 'survival' genomen in de bossen, waarbij hij bepakt en bezakt met flessen water, hondenkoekjes en een fotocamera uren met ze ging wandelen in de schitterende bossen in de omgeving. Steile paadjes, rotsen, boomstammen waar je over heen moest springen, heerlijk koele beekjes om in te spetteren en duizenden geuren om lekker aan te snuffelen! Volgens mij dromen ze er nu nog van......

Maar inmiddels is de vakantie weer voorbij en zijn we weer terug bij de realiteit van alledag. Maar we zullen vast nog vaak terugdenken aan deze heerlijke vakantie!
 
Thijs de terrorkat
 
Ben je al op vakantie geweest? Misschien heb je het nog tegoed of blijf je deze zomer lekker thuis. Wij vertrekken a.s. zondag in ieder geval samen met de honden naar een camping in Luxemburg, heerlijk! Het wordt Binkie zijn eerste vakantie en we zijn reuze benieuwd hoe hij het gaat vinden. En Thijsje en Fleur blijven lekker thuis en worden door onze buren verzorgd. Over Thijs heb ik trouwens nog iets grappigs te vertellen. Ik heb jullie al eens eerder verteld dat onze Thijs niet zo'n vechtersbaasje is, maar gisteren heeft hij ons versteld doen staan. We hoorden 's avonds een 'kattenruzie' voor op straat en ondanks het feit dat we er helemaal van overtuigd waren dat Thijs nooooit vecht, zijn we toch maar even gaan kijken. En wat schetst onze verbazing; meneer zit pontificaal met Flip (de kat van de buren) voor op straat een vreemde kat uit te dagen. Indrukwekkende geluiden voortbrengend en met een hoge rug en dikke staart zit ons schattige katertje daar de stoere bink uit te hangen. Blijkbaar heeft hij samen met de buurkatten een pact gesloten en verdedigen ze met z'n zessen (de buren hebben maar liefst vijf katten) hun territorium. En de katten in de buurt hebben natuurlijk geen schijn van kans tegen zo'n indrukwekkend verdedigingsfront.... Thijs en Flip werden mentaal ondersteund door de twee Wuppen (ook twee katten van de buren), die samen in de voortuin lagen mee te gluren. De andere twee (Minoes en Charlie) hielden de wacht in de vensterbank voor het raam, voor het geval er versterking nodig was. Maar Flip en Thijs voelden zich macho genoeg om de indringer de stuipen op het lijf te jagen, ik zag het slachtoffer nog klagelijk miauwend afdruipen. Ik ben bang dat ons lief, klein katertje is getransformeerd in een koelbloedige, onverschrokken terrorkat. Tenminste, als hij samen met de buurkatten is. Want toen we gisterenavond laat de honden gingen uitlaten en hij luid miauwend meeliep, moest ik hem het laatste stuk dragen omdat onze 'onverschrokken terrorkat' het doodeng vond in het donker. Onze held op sokken........
 
Prettige vakantie!
 
Treurig weer

Helaas ben ik een paar weken uit de running geweest door een flinke griep, maar nu ben ik er in ieder geval weer, gezond en wel. Jammergenoeg is het weer inmiddels helemaal omgeslagen, dit ook tot grote teleurstelling van onze beestenboel, en worden we geplaagd door fikse regenbuien die soms ook nog gepaard gaan met onweer. Wat een treurig begin van de zomer na een geweldig voorjaar! De honden balen dat ze niet de hele dag in de tuin kunnen ronddwalen en spelen en Thijs ligt chagerijnig op de bank te slapen en komt na ieder noodzakelijk uitstapje buiten verontwaardigd en luid miauwend naar binnen, om zich vervolgens zwaar beledigd helemaal droog te moeten likken, de arme schat. En Fleur zit overwegend balend in haar binnenhok en waagt zich maar af en toe in haar buitenhok, waar ze dan met haar ogen knipperend in de regen zit. Maar zelfs met alle liefde van de wereld kan ik er nog niet voor zorgen dat het ophoudt met regenen, dus we zullen het allemaal gewoon uit moeten zitten. Na regen komt tenslotte zonneschijn. En ondertussen dromen van heerlijk zonnige dagen met spelende honden in de tuin, een rondhuppelend katertje dat vlijtig achter alle vliegjes aangaat (en er geen een kan vangen, haha) en een konijn dat vrolijk in haar buitenren rondspringt in het gras. En dat ik dan heerlijk met mijn man op ons terras zit te genieten van onze schatten, met een heerlijk glas koud vruchtensap en een goed boek. Droom je mee?

Zeehond?

Heb je ook zo genoten van het Hemelvaartsweekend? Wat een heerlijk weertje, hè? Afgelopen zaterdag hebben mijn man en ik een motorbootje gehuurd en zijn we met de honden heerlijk gaan varen in de Biesbosch, een absolute aanrader als uw hond een waterrat is! We hadden het nooit eerder gedaan en stiekem was ik bang dat Bonnie het wiebelen in zo'n bootje eng zou vinden, maar niets was minder waar. Bovendien hadden we altijd nog onze stoere Bink om Bonnie over haar eventuele angst heen te helpen..... (was niet nodig!!!)

Eenmaal aangekomen op de steiger waar ons gehuurde bootje klaarlag (bepakt en bezakt met een gevulde koelbox, handdoeken, zonnebrandcrème, speelgoed voor de honden en natuurlijk een EHBO-kit) kon ons avontuur beginnen. Na al onze bagage aan boord te hebben gebracht stapte mijn man in het bootje om de honden in ontvangst te nemen. Ik tilde ze op en mijn man zette ze in de boot, het ging heel gemakkelijk. En toen onderging onze Bonnie een ware transformatie. Van een schuchtere, aanhankelijke hond veranderde ze op slag in een doorgewinterde vaarliefhebster. Vanaf het eerste moment dat ze aan boord kwam begon ze enthousiast te kwispelen en is daar niet meer mee gestopt. Hoge golven, klotsend water en een wiebelend bootje, ze vond het allemaal even geweldig en Bink keek vol bewondering naar zijn grote, stoere 'zus'. Volgens mij was ze er het liefste midden op het water al uitgesprongen om lekker te zwemmen, maar we hebben haar kunnen overhalen om te wachten tot we een strandje hadden bereikt. Onderweg trok ze veel bekijks zoals ze daar stond, voor op de boeg met haar haren in de wind. Ik durf te wedden dat iedereen dacht dat we dagelijks met onze honden varen, terwijl wij zelf zo ongeveer uit de boot vielen van verbazing!

We hebben een lekker strandje opgezocht, zijn daar aangemeerd en hebben daar gezellig gepicknickt terwijl de honden aan het zwemmen waren. Bonnie dook mosselen op van de bodem en Binkie was lekker aan het pootjebaden, die hoeft niet zo nodig helemaal in het water (ik denk bij hem wel eens dat hij niet weet dat hij een Labrador is...). Na het eten hebben we nog heerlijk een uurtje met ze geravot in het water, het was fantastisch! Toen de honden moe maar voldaan waren, zijn we weer aan boord gegaan en hebben nog een tijdje rondgevaren en zijn toen terug naar de haven gegaan. Daarna hebben we op het terras nog een drankje gedronken (wel in de schaduw want ondanks de zonnebrandcrème waren we zo rood als kreeften...) om onze heerlijke dag af te sluiten. Dus als je ooit op een warme dag niet meer weet waar je het moet zoeken, ga dan lekker varen en neem je hond(en) mee, grote kans dat je een geweldige dag zult hebben!

En als je dan een klein motorbootje voorbij ziet varen met twee rode kreeften, een zwarte labrador en een golden retriever op de boeg, zwaai dan even!!!
 
Onze 'tasmanian devil'

Ik moet jullie toch wat opbiechten over Binkie. Wij hebben hem een paar maanden geleden als 8 maanden oude ‘pup’ bij een Belgische broodfokker vandaan gehaald. Onze Bonnie begon langzamerhand een beetje te versuffen en was snel nerveus en het leek ons leuk voor haar om er nog een hond bij te nemen om wat leven in de brouwerij te brengen. We hebben het eerst geprobeerd met een jonge pup, maar dat ging helemaal niet, en toen kwam dus Binkie. Tegen beter weten in hebben we een ‘tweedehands’ hond bij een broodfokker gekocht, slim is anders.....

Hij was totaal niet opgevoed, slecht gesocialiseerd en bleek bovendien ook nog flinke kennelhoest te hebben, een behoorlijke tegenvaller! Maar goed, we hebben maar gewoon geprobeerd er wat van te maken. En dat viel vaak niet mee. Tot onze grote verbazing bleek Bink bijvoorbeeld op straat te transformeren in een soort Tasmanian Devil, die vreemde geluiden makend in z’n riem hing. Het zag er allemaal wat gevaarlijker uit dan het was, maar ik kan het buitenstaanders niet kwalijk nemen dat ze er van schrokken. Bink bleek bovendien behoorlijk dominant te zijn, hetgeen er toe leidde dat wij heel consequent moesten zijn. Waar we ons met Bonnie nog wel eens een misstap konden veroorloven, moeten we bij onze Belgische boef zo strikt zijn als maar kan.

Inmiddels zijn we al weer een paar maanden verder en wat in het begin hopeloos bleek, is achteraf best meegevallen. Hij heeft z’n eerste gehoorzaamheidsdiploma gehaald, laat zijn ‘Tasmanian Devil’ act meestal achterwege en is hartstikke lief. Hij komt nog wel eens wat onstuimig over (hij werd op de cursus ook getypeerd als een zogenaamde ‘doltrieste allemansvriend’) maar de meeste mensen zien nu wel in dat er geen greintje kwaad in hem schuilt. Bovendien heeft Bonnie een echt maatje in hem gevonden en al spelen ze niet vaak samen, ze kunnen echt niet meer zonder elkaar. Mooier kan het niet, toch?

Zo zie je maar weer dat je met veel liefde en inzet behoorlijk veel kan bereiken, hoe hopeloos het soms ook lijkt. Mijn advies aan jullie is dan ook; geef nooit op want er is altijd hoop, zelfs met 'Binkies' :-)
 
Even voorstellen

Vanaf deze week begin ik dus met het schrijven van een column voor de website van For Dogz.nl over het wel en wee van onze beestenboel. Een leuke uitdaging!

Ik wil jullie eerst even voorstellen aan onze beestenboel. Ons ‘gezin’ bestaan uit een eigenwijs, fluffy konijn genaamd Fleur, een zwart, fel katertje dat Thijs heet, een lief, aanhankelijk, Golden Retriever teefje van 6 jaar met de naam Bonnie en sinds een paar maanden een gitzwarte, ondeugende, dolenthousiaste Labrador van 1 jaar oud genaamd Bink. Een heel huis vol dus.

Fleur leeft in de tuin in een heel groot konijnenhok waar ze naar hartelust in kan rennen en huppelen. Thijsje is haar beste vriendje, die dan ook als enige het voorrecht heeft haar te mogen plagen. En dat doet ie dan ook graag. Lekker met z’n pootjes hengelen door het gaas en af en toe in haar pluimstaartje hangen. Dolenthousiast rent ze dan vrolijk door haar hok. Fleur is wel erg eigenwijs. Als je haar eten wilt geven –en daar is ze echt gek op, geloof me maar- blijft ze met haar dikke kontje de weg versperren als we het gevulde bakje terug in het hok willen zetten, zodat we het bakje dus niet terug kunnen zetten. Hoezo eigenwijs? En blijkbaar kunnen we haar hok ook niet naar haar wensen inrichten. Zodra we het hebben verschoond begint madam met de verbouwing. Al het stro, hooi en zaagsel wordt dan op háár manier door het hok verspreid. Mooier wordt het er niet op en alles vliegt in het rond, maar voor haar is het wel degelijk bittere noodzaak. Fleur is een lief konijntje, maar veranderd in een ware pitbull als ze haar zin niet krijgt. Daarover de volgende keren meer.

En dan hebben we Thijsje, een vroeg gecastreerd katertje mèt ballen. Figuurlijk dan. Thijs is een echt kereltje. Gek op kroelen, maar stiekem zachtjes in je neus bijten als je even niet oplet is Thijs ten voeten uit. Het hele huis ligt vol met kattenspeelgoed, maar meneer vermaakt zich liever buiten. Sinds hij het buitenleven heeft ontdekt is de kattenbak uit huis verbannen, daar voelt ie zich te goed voor, en wordt er in huis alleen nog maar gegeten (liefst zoveel mogelijk), geslapen (ook zo veel mogelijk) en op zijn commando gekroeld. Thijs is dus een echte vent, maar heeft werkelijk geen benul van territoriumdrift. De buren hebben vijf katten en van jongs af aan weet hij dus niet beter dan dat er gewoon heel veel katten op de wereld zijn en dat je die maar beter te vriend kan houden. Iedereen is wat hem betreft welkom in zijn huis en we verdenken hem er zelfs van dat hij ze doodleuk uitnodigt.

En dan hebben we dus nog twee honden. Bonnie hebben we gekregen toen ze nog een pup was en is opgegroeid tot een hele lieve, aanhankelijke, trouwe en ietwat onzekere hond. Ze doet alles voor je, maar kan weinig stress hebben. En daarom hebben we sinds een paar maanden ons gezin uitgebreid met Bink. Een stoere, onverschrokken, maar lieve deugniet. Binkie is alles wat Bonnie niet is en andersom. Ze vullen elkaar prima aan. Bonnie is snel bang en schrikt van onverwachte geluiden, maar Bink geeft geen krimp en Bonnie dus ook niet meer. Binkie is nogal eens ondeugend en luistert dan niet, maar doet Bonnie graag na en doet dan dus toch precies wat we willen. Toen Bink net bij ons was, dachten we dat hij doof was, hij luisterde voor geen meter. En we hebben het ook nog geprobeerd in het Vlaams en Frans, omdat hij uit België komt. Hoezo wanhopig? Maar hij luisterde totaal niet; het bleek dat hij gewoon helemaal niet was opgevoed door de vorige eigenaren. We zijn nu met hem aan het trainen en langzaam maar zeker begint zijn ‘doofheid’ te genezen. Het is hard werken met deze dominante boef, maar we doen het graag! 

Ik heb een kantoor aan huis en heb daardoor het geluk om iedere dag te kunnen genieten van onze beestenboel. Het is een apart stel, ze hebben stuk voor stuk allemaal wel iets eigenaardigs, maar ik zou ze voor geen goud meer kunnen missen. Familie en vrienden vragen wel eens aan ons hoe we het toch altijd maar weer voor elkaar krijgen om onbewust de ‘ongewone’ uit alle dertien-in-een-dozijn dieren te pikken. Ik heb vroeger zelfs wel eens een goudvis gehad die achteruit zwom! Maar naar mijn mening zijn alle dieren uniek -al zwemmen dan niet alle vissen achteruit- en als je de tijd neemt om hun gedrag te observeren en te genieten van al hun streken kun je zoveel plezier aan ze beleven! En daarbij denk ik dat wij gewoon een neus hebben voor dieren met karakter en humor.....

Ik hou jullie graag op de hoogte. Tot de volgende keer dan maar weer!


Doggie v/d maand
Gratis tips!
e-cards


Wat is 't leukste op deze site?

E-cards
Doggie v/d maand
Column
Dogz in the picture

Geef nu je stem!

home | sitemap | contact | sponsor/adverteren | opmerkingen | bedrijfsinfo |